Najlepsze opisy badań

Teleradiologia (radiologia na drogę) – forma radiologii, wchodząca w skład telemedycyny. Łączy w sobie elementy telekomunikacji, informatyki oraz medycyny, natomiast w szczególności radiologii.

Dzięki użyciu nowoczesnych techniki pozwoli na wymianę specjalistycznych informacji przesyłając obrazy statystyczne, jak i efektywne (przesyłanie najdoskonalszej klasie zdjęć USG, MRI). Pozwoli na ocenę na trasę. Umożliwia przesyłanie obrazów o wysokiej rozdzielczości, a i interaktywną transmisję audiowizualną z długą czułością natomiast w toku rzeczywistym. Systemy wideokomunikacyjne (wideokodery) idą na ogólnodostępnych cyfrowych liniach transmisyjnych ISDN, w ogólnoświatowej sieci Internet, a ponadto na grupach satelitarnych.

Teleradiologia obniża koszty teleradiologia funkcjonowania szpitali oraz innych firm ochrony zdrowia. Tak zwane centra opisowe świadczące pomoce w obrębie teleradiologii są na wzór w Indiach, a świadczą usługi dla szpitali w USA czy Dużej Brytanii. Bierze się w współczesny rada różnice czasowe pomiędzy państwem, w którym funkcjonuje centrum opisowe, a państwami, w których stanowią siedzibę szpitale. Dzięki temu koszt bycia wiele się obniża.

Pomoc techniczną w obszarze konfiguracji sprzętu i akcesoriów diagnostycznych (TK, MR także zagraniczne) dla potrzeb teleradiologii
Dostarczenie niezbędnych narzędzi do wykonania połączenia z własnymi pracowniami opisowymi (router, komputer, skaner dokumentów tekstowych)
Budowę i formę oprogramowania do teletransmisji
Szkolenia personelu w kierunku obsługi systemów teleradiologicznych
Szkolenia personelu z obszaru połączeń telekonferencyjnych
Doradztwo specjalistów w obszarze organizacji przepływu możliwościach w klasy
Optymalizację protokołów akwizycji danych obrazowych na urządzeniach TK i MR przez polskich radiologów
Doradztwo w zasięgu wyboru łącza i form dostępu do budowy publicznej

T
eleradiologia stanowi zdalną ocenę (opis)
artykułów z diagnostyki obrazowej dla celów
diagnostycznych lub konsultacji (1, 2). Spośród tego
powodu nie jest ona pomocą kierowaną bezpośrednio
do pacjenta, choć jest produkowana pośrednio na jego
korzyść. Zajmuje ona formę zdalnego kontaktu między
specjalistami medyczny
mi (czy z udziałem
specjalistów informatyki medycznej i bezpieczeństwa
technicznego transmisji). Może żyć montowana
jako:
− tzw. usługa wewnętrzna – w zakładzie przez pracowników
szpitala,
− usługa outsourcingowa – przez wyspecjalizowane
firmy zewnętrzne (tzw. centra opisowe),
− wersje mieszane lub skrojone pod nazwane potrzeby,
np. obszary o małej gęstości zaludnienia, trudnych
warunkach terenowych lub pogodowych.
Dziś w warunkach polskich są to wyjątkowo połą-
czenia punkt-punkt lub niskie sieci zamknięte.
Teleradiologia była się możliwa dzięki:
− cyfryzacji materiałów (najczęściej obrazów, zestawów
obrazów, lub innych informacji o pacjencie
i skutków jego badań) z diagnostyki obrazowej,
najczęściej już wytwarzanych w współczesnej linii,
− cyfrowej archiwizacji danych medycznych, i przez
to łatwemu, silnemu i trwałemu dojazdowi do ba-
dań pacjenta,
− zapewnieniu tanich łączy transmisyjnych (najczęściej
sieci komputerowych) oraz sposobów informatycz-
nych (HIS, RIS, PACS) o właściwych parametrach
i wartościach,
− powstaniu sprzętu umożliwiającego zdalny dostęp
do każdych lub jedynie niektórych funkcji stacji
diagnostycznych,
− zapewnieniu infrastruktury teleinformatycznej
umożliwiającej także wstęp do medium meto-
dą „zapamiętaj i prześlij” (ang.
store-and-forward
)
niewymagającej jednoczesnej obecności obu stron
komunikacji, kiedy i transmisję w porządku rzeczywistym
(ang.
real-time
).
Do powstawania i wzroście teleradiologii przyczyniły
się również:
− ograniczona dostępność do wysoko wykwalifiko-
wanych specjalistów medycznych,
− coraz szersze wykorzystanie diagnostyki obrazowej
w trosce zdrowotnej,
− potrzeba zapewnienia dostępności przedmiotowych
usług bez względu na chwilę doby i dzień tygodnia,
jeszcze w sposobie pilnym,
− możliwość szybkiego osiągnięcia tą drogą (bez względu
na odległość) tzw. drugiej marce w ważnych przy-
padkach,
− pojawianie się zupełnie nowych metod wykraczają-
cych poza dotychczasowe doświadczenia (np. MRI/
EEG) oraz konieczność branży i pomocy,
− zapewnienie właściwej jakości zdalnych usług
tego typu,
− nacisk pacjentów na podniesienie jakości opieki
zdrowotnej,
− konieczność poszukiwania przez agencji opieki
zdrowotnej rozwiązań popularniejszych i umożliwiających
lepsze zarządzanie zasobami.
Doskonała klasę usług telemedycznych że być
zapewniona przez:
− odpowiednią infrastrukturę techniczną,
− bezpieczeństwo możliwościach oraz wstęp do nich na wartości
dostępu koniecznego,
− selekcję specjalistów,
− standaryzację procedur (przygotowania pacjenta,
obrazowania, komunikacji, transmisji informacjach i ich
kompletności itd.),
− pracę w charakterze schorzeń, rodzaju obrazowa-
nia (w tym jednocześnie wieloma metodami) itp.,
− wydajną agencję pracy,
− stosowanie systemów kontroli jakości (zapobieganie
błędom, wyrywkowa kontrola przez ekspertów,
peer-review itp.),
− procedury awaryjne i usługa techniczną.
Wady teleradiologii i ryzyka dla jej rozwoju
stanowią:
− brak standardu komunikacyjnego i kształtu da-
nych dla wszystkiej usługi teleradiologicznej – standard
DICOM 3.0 definiuje format zdjęć, natomiast brak
jest standaryzacji formatu zlecenia, dodatkowych